Maurice Thorez
Żył w latach 1900-1964. Francuski działacz komunistyczny, sekretarz generalny Francuskiej Partii Komunistycznej. W polityce wewnętrznej i zagranicznej wierny wykonawca woli władz ZSRS i zagorzały stalinista. Zwolennik idei frontów ludowych.
W wieku 12 lat został górnikiem. W 1919 roku wstąpił do Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). Był wtedy kilkukrotnie więziony. W 1923 r. został sekretarzem Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF), a w 1930 był już jej sekretarzem generalnym, którym pozostał do śmierci. W 1928 r. został członkiem Komitetu wykonawczego Kominternu. W 1932 i 1936 r. wybrano go do Izby Deputowanych. Zgodnie z dyrektywą Kominternu w 1934 r. współdziałał przy tworzeniu frontu sił lewicowych we Francji. Po sukcesie wyborczym w 1936 r. poparł rząd socjalistyczny Léona Bluma.
Po zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow poparł agresję Niemiec na Polskę. We Francji prowadził kampanię antywojenną, nawołując żołnierzy do dezercji. Sam zdezerterował i uciekł do Belgii, a następnie do ZSRS, za co został skazany przez sąd wojenny we Francji na karę śmierci. Nie przeszkadzało mu to prowadzić kampanii antywojennej z Moskwy, przynajmniej do czasu agresji Niemiec na ZSRS. Od tego momentu nawoływał do oporu, pozorując, że jest na terenie Francji.
Dzięki wstawiennictwu Stalina został ułaskawiony przez gen. de Gaulle’a. W 1944 r. powrócił do Francji, a rok później przywrócono mu obywatelstwo. Po powrocie realizował wytyczne Stalina, polegające na zdobyciu władzy na drodze nierewolucyjnej. Dzięki udziałowi w ruchu oporu oraz umiejętnej propagandzie pozostająca pod jego przywództwem partia wyszła z wojny jako największa siła polityczna we Francji.
W latach 1946-1958 wybierany do Izby Deputowanych. W latach 1946-1947 zajmował stanowisko wicepremiera Francji. W drugiej połowie lat 40. bezskutecznie starał się przejąć władzę, podsycając niepokoje społeczne w okresie kryzysu ekonomicznego.
Na początku lat 50. w wyniku udaru mózgu trafił na leczenie do ZSRS. Poparł interwencję sowiecką na Węgrzech w 1956 roku, a jako zwolennik kultu Stalina, nie przyjął do wiadomości tez referatu Chruszczowa, wygłoszonego w 1956 r. podczas XX Zjazdu KPZS. Zmarł podczas rejsu na Morzu Czarnym. Jego nazwiskiem nazwano sowieckie miasto na Ukrainie i Moskiewski Instytut Języków Obcych. Nazwę miasta zmieniono w 2016 roku na Czystiakowe.
