Nikolai Karotamm
Żył w latach 1901-1969. Przywódca estońskiej partii komunistycznej. W latach 20. służył w armii estońskiej, następnie pracował jako robotnik. W 1925 r. emigrował do Holandii w poszukiwaniu pracy. Rok później wstąpił tam do lokalnej partii komunistycznej.
W 1926 r. osiedlił się w Związku Sowieckim, gdzie działał w emigracyjnej Komunistycznej Partii Estonii. Studiował w Komunistycznej Szkole dla Zachodnich Mniejszości Narodowych w Leningradzie. W 1928 r. został wysłany przez Komintern do pracy konspiracyjnej w Estonii. Po fiasku swojej misji powrócił do ZSRS. Od 1933 wykładał w Moskwie. W 1938 r. został na krótko aresztowany przez NKWD.
W lipcu 1940 roku, podczas pierwszej okupacji sowieckiej, wysłano go do Estonii, gdzie został redaktorem najważniejszego dziennika „Komunista”. W sierpniu został mianowany drugim sekretarzem Estońskiej Partii Komunistycznej. Współorganizował deportacje Estończyków w głąb ZSRS. Po inwazji III Rzeszy ewakuowano go do Związku Sowieckiego, gdzie pełnił funkcję przywódcy partii w Estońskiej SRR (w miejsce Karla Säre, który pozostał w Estonii i został aresztowany przez Niemców). W 1942 r. został szefem sztabu estońskiej partyzantki sowieckiej. Po ponownym wkroczeniu Armii Czerwonej do Estonii władze radzieckie mianowały go pierwszym sekretarzem Komunistycznej Partii Estonii. Jako szef państwa był odpowiedzialny za sowietyzację oraz deportacje lat 40.
Pewne próby podejmowania decyzji bez konsultacji z Kremlem, spowodowały utratę zaufania ze strony przywództwa sowieckiego. Po marcowym plenum w 1950 r. został oskarżony o sprzyjanie „burżuazyjnemu nacjonalizmowi” oraz błędy w kolektywizacji, co spowodowało utratę stanowiska na rzecz zrusyfikowanego Iwana Käbina. Został odwołany do Moskwy, gdzie do śmierci prowadził działalność naukową jako ekonomista.
