Nikita Siergiejewicz Chruszczow
Żył w latach 1894-1971. Sowiecki przywódca komunistyczny. W młodości pracował jako robotnik i górnik. Brał udział w wojnie domowej w Rosji, służąc w szeregach Armii Czerwonej. Wtedy też wstąpił do partii komunistycznej.
Szybko piął się po szczeblach kariery partyjnej, by pod koniec lat 30. zostać członkiem Biura Politycznego KC WKP(b) i I sekretarzem KC KP(b) Ukrainy. W czasie II wojny światowej był odpowiedzialny za przymusowe wcielanie zajętych przez ZSRS polskich ziem w skład sowieckiej Ukrainy. Po ataku III Rzeszy na ZSRS był m.in. doradcą wojskowym, awansowano go też na generała. W latach 1944-1947 premier Ukraińskiej SRR. Od 1947 r. przewodniczący partii na Ukrainie. W 1949 r. objął stanowisko I sekretarza moskiewskiego komitetu obwodowego WKP(b).
Zwyciężył w walce o władzę, jaka rozgorzała się po śmierci Józefa Stalina w 1953 roku, dzięki czemu został pierwszym sekretarzem KC KPZS oraz wicepremierem. W lutym 1956 roku, podczas obrad XX Zjazdu KC KPZS, wygłosił tajny referat „O kulcie jednostki i jego następstwach”. Potępił w nim m.in. zbrodnie stalinowskie końca lat 30., za które sam był współodpowiedzialny. Wystąpienie zapoczątkowało destalinizację i „odwilż” w ZSRS oraz państwach zniewolonych. W 1957 roku, po nieudanej próbie pozbawienia go stanowiska, przejął pełnię władzy. W 1958 r. został premierem.
W październiku 1961 roku na XXII Zjeździe partii zadeklarował zbudowanie komunizmu do 1980 r. Pomimo potępienia kultu jednostki, sam zaczął tworzyć go wokół swojej osoby. Podczas jego rządów, po początkowej liberalizacji i poprawie sytuacji m.in. w rolnictwie, nastąpił ponowny regres.
Jeszcze w 1955 r. załagodził spór z Jugosławią, jednak w 1956 r. krwawo stłumił powstanie na Węgrzech. Pomimo sformułowania podczas XX Zjazdu doktryny o pokojowym współistnieniem państw o odmiennych ustrojach politycznych, na przełomie lat 50. i 60. prowadził konfrontacyjną politykę wobec Zachodu. Kryzys kubański w 1962 roku, spowodowany rozmieszczeniem sowieckich wyrzutni rakiet na Kubie, zagroził wybuchem nowego konfliktu światowego.
14 października 1964 roku, gdy wypoczywał na Krymie, na skutek spisku został odsunięty od władzy i pozbawiony wszystkich stanowisk. Do śmierci pozostawał na emeryturze. Zmarł na atak serca.
