Arvīds Pelše
Żył w latach 1899-1983. Sowiecki polityk, przywódca Łotewskiej SRS. Urodzony w chłopskiej rodzinie. W latach 1914-1918 pracował jako robotnik w Rydze, Witebsku, Charkowie, Piotrogrodzie i Archangielsku. W 1915 r. wstąpił do partii bolszewickiej. Brał udział w rewolucji lutowej 1917 roku. Członek piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Uczestniczył w rewolucji październikowej.
W 1918 r. wstąpił do Czeka. W 1919 r. na polecenie Włodzimierza Lenina brał udział w nieudanej próbie zainstalowania władzy komunistycznej na Łotwie. Członek rządu marionetkowej Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej. Po fiasku sowieckiej Łotwy powrócił do ZSRS. W latach 1919-1929 komisarz polityczny i lektor w Armii Czerwonej. Po ukończeniu w 1931 r. Instytutu Czerwonej Profesury w Moskwie, wykładał historię partii w Instytucie Historii Partii przy Centralnej Szkole NKWD oraz w Wyższym Instytucie Oświaty. Od 1933 r. wicekomisarz ds. sowchozów. Po 1940 r. odegrał istotną rolę w podporządkowaniu Łotwy ZSRS. Był m.in. odpowiedzialny za masowe deportacje lat 40. W latach 1941-1959 sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Łotwy ds. propagandy i agitacji. W 1959 kierował czystką w łotewskiej partii komunistycznej przeciwko „elementom nacjonalistycznym”. Uznano go za całkowicie uległego ZSRS, dlatego został wyznaczony przez Moskwę na pierwszego sekretarza Komunistycznej Partii Łotwy, którym pozostał do 1966 r. W 1961 r. mianowany członkiem Komitetu Centralnego, a w 1966 r. Biura Politycznego KPZS, gdzie pozostał do śmierci.
Represjonował łotewską opozycję. Na początku lat 60. zaproponował, by stolica Łotwy zmieniła swoją nazwę na cześć Jurija Gagarina, na co KPZS nie wyraziła zgody. W latach 60. stał na czele tzw. komisji Pelšego, która badała sprawę śmierci Siergieja Kirowa. Zmarł na raka płuc. Pochowany na cmentarzu przy murze kremlowskim.
